Uren, dagen, maanden, jaren....

Meer ruimte voor communicatie

En ja hoor, ook ik ging voor de bijl. De laatste weken negeerde ik - zogenaamd verstandig - alle reclamebombardementen van iPhones, iPads en hoe die dingen ook mogen heten. Gek wordt je er van. Je kunt geen krant openslaan, geen tv-uitzending zien, of maar even in een abri bij tram of bus staan schuilen of  je wordt geconfronteerd met zo'n advertentie of commercial waarin een uitermate aantrekkelijk aanbod wordt gedaan van zo'n flitsend mobieltje in combinatie met een supervoordelig einde-jaars abonnement. Je kunt er niet omheen.

Toegegeven, nieuwsgierigheid is ook mij niet vreemd maar als ik op internet recensies en fora-discussies met voor- en tegenstanders van hetzij de iPhone (van het 'sjieke' Apple-merk en dito design), of van de iPhone van Samsung met het gebruikersvriendelijke - en door Apple-snobs wellicht als 'ordinair' beoordeelde - Android-systeem las, haalde ik altijd enigszins relativerend de schouders op. Uiteindelijk blijken ècht slechte of inferieure toestellen niet meer te bestaan, alleen 'staat' het wat intellectueler, hipper, (geef het beestje een naam) als je een apple hebt (maar toegegeven, nu heb ik het meer over laptops, oh sorry, Macbooks) of een iPhone, zo goed als je met een Rolls Royce meer indruk maakt dan met - pak 'm beet - een Peugeot, maar ze rijden allebei even goed.

Maar ja, nu de luidspreker van mijn mobieltje (een Nokia uit 2008, een prehistorisch koelkastje met druktoetsen) kaduuk is, en nu dus eigenlijk een zo goed als waardeloos mobieltje heb, moest het er van komen. Wat wordt het? De iPhone (ook mooie aanbiedingen) of iets anders?

Uiteindelijk werd het een aanbieding van Telfort, de Samsung Galaxy S Plus Black, gratis toestel en drie maanden gratis abonnement, daarna wordt het - met een 2-jaars abonnement - dokken. Als je alles gaat doorrekenen kom je uiteindelijk toch op een aardig bedrag uit, maar omdat ik geen 'zware (internet)gebruiker' ben (games speel ik niet en ik heb geen enkele belangstelling om op mijn phone films te bekijken) zullen de kosten verhoudingsgewijs nog meevallen.
Maar wat het belangrijkste is: ik ben weer een beetje 'bij'.

Voor de rest was het een rustig dagje vandaag, wat boodschappen gedaan, administratieve zaakjes geregeld, naar de Telfort Winkel gegaan voor de aanschaf van bovenstaand toestel, en zelfs nog een stukje - heel kort, hooguit twintig minuten - gelopen. Op de valreep van het oude jaar toch nog iets gekocht waarmee ik mij welgemoed in het nieuwe tijdperk kan bewegen!

Nu ik het toch over Galaxys heb (aardig bruggetje), clubvriend, ICT 'er en astronoom Frank Inklaar is ook een blog gestart, voer voor iedereen die belangstelling heeft voor sterrenkunde. Daarin schrijft hij welke gedachten hij heeft bij sommige verschijnselen die zich in het boven'maan'se afspelen. Voer voor astronomen!

De woensdag van de korte tempo's

Wim, trainer van Groep 5, had woensdagavond een verjaardag van zijn kleinkind te vieren. Hij was er dus niet bij die avond. Hadden wij dus een trainerloze avond? Geenszins, we hadden een prima vervangster in de persoon van de immer goedlachse Ilse. Maar daarmee zeg ik niets bijzonders want bijna alle hardlopende vrouwen zijn goedlachs. Hoe dan ook ging Ilse ons voor in een mooie en goede training via onder andere de Puinduinen en Ockenburgh. Op het programma stonden drie series van 0,5 - 1 - 1,5 - 1- 0,5  minuten, drie kleine pyramides dus. Dertig seconden tussen de tempo's, vijf minuten tussen de series.

Zelf had ik zin om deze avond zo hard mogelijk te lopen, het waren toch maar korte tempo's. Dus probeerde ik de voorsten bij te houden, met name Hizkia en Patrick. Dat lukte wel bij die 30 seconden maar bij één minuut ging het al een stuk moeilijker en bij anderhalve minuut moest ik mij toch nog meer laten terugzakken. Maar al met al werd het een leuke en pittige training. Misschien niet heel verstandig maar ach, doe eens gek... Wie is er niet jong geweest? ;-)

Na afloop weer de gebruikelijke lange nazit of na-stand in het clubhuis, waarbij alle verbrande calorieën van de afgelopen training weer in no time werden aangevuld...

Top 2000 Café

Het gezelligste café van Nederland is uiteraard het clubhuis van Haag Atletiek, vooral na de woensdagavondtraining, maar dat andere gezellige café, het Top 2000 Café, liep ik tot dusver steeds -letterlijk - voorbij. Want dagelijks loop ik pal langs het Instituut voor Beeld en Geluid naar Station Hilversum Noord om daar de trein richting Utrecht te pakken.
Het afgelopen weekend had ik het kanaal Cultura 24 op, waar je permanent de Top 2000 hoort, elk nummer uit die zowel omstreden als omarmde lijst wordt er gedraaid. De achtergrondbeelden zijn die van het Top 2000 café.  Raar, zo onder handbereik, maar er was altijd wel een reden om er géén kijkje te nemen.

Het moest er nu maar eens van komen. Van een bezoek aan het Top 2000 Café bedoel ik. Op mijn werk polste ik enkele collega's - er waren zowaar nog mensen aan het werk bij het Commissariaat - of ze er iets voor voelden aldaar een 'afzakkertje' te nemen. Maar de een was niet lekker, de ander moest eerder naar huis, enzovoorts. Uiteindelijk ging ik met Marcel, eveneens een treinforens, om kwart voor vijf die kant op.

Bij binnenkomst werden wij verwelkomd door de bordkartonnen beeltenissen van Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis, maar de dame die ernaast stond was wèl echt en verwees ons vriendelijk naar haar collega die even verderop toegangskaartjes stond uit te delen. Hee, kaartjes? Het was toch gratis? Ja, het was en is nog steeds gratis, zo bleek, maar de kaartjes waren meer bedoeld als reservering. Wij konden pas om 18.00 uur in het café terecht. De bedoeling was dat je er een half uur bleef, daarna moest je plaats maken voor de nieuwkomers. Best een goed systeem, zo kan iedereen iets van de sfeer proeven.

Om de tijd te doden bestelden Marcel en ik een bokbiertje en hebben we zitten kletsen over iPhones, tablets, muziek, downloadsites en wat dies meer zij. Kortom: de koetjes en kalfjes van de jaren 2011. Vervolgens nog een bokbiertje. Zo ging de tijd snel om.

Tegen zessen stonden we in de - toch echt niet zo lange - rij voor de ingang van het in het immense gebouw provisorisch opgebouwde café. Bij binnenkomst konden we meteen aan een tafeltje gaan zitten. Nog maar een biertje en meteen een bittergarnituurtje besteld. Het was wel gezellig zo, beetje kletsen, wat drinken en om je heen kijken. Aan een kant had je zicht op de doorzichtige glazen wand waarachter twee DJ's druk doende waren met 'plaatjes draaien' als ik mij zo oneerbiedig mag uitdrukken. We spotten zelfs nog een BN'er, geen Matthijs of Leo (daarvoor was het waarschijnlijk nog iets te vroeg) maar wel Hans Schiffer. Ook nog even een fotootje genomen van een groepje mannen van uiteenlopende leeftijd die naast ons aan een tafeltje zaten. Ik heb om een e-mail adres gevraagd en de foto zojuist naar ze toegemaild.

Om half zeven stonden we weer buiten en samen liepen we naar het station, waar het toch nog even (ruim 20 minuten) wachten was op de trein. Al met al was het best een leuke ervaring, maar de volgende keer proberen we nog wat meer collega's mee te tronen.

Overigens stond mij eerder deze dag nog een verrassing te wachten toen ik op kantoor kwam. Op mijn bureau stond bijgaande fles - mèt inhoud, jawel - met op het labeltje een speciaal tekstje. Tijdens het kerstdiner vorige week bleken collega's mij uitgeroepen te hebben tot de 'Mister Glamour' van die avond. De prijs werd op een donderdag tijdens de afscheidsborrel van een andere collega uitgereikt, maar toen was ik er niet. Dat een oudere ongeschoren kerel met een scheefzittend strikje die prijs in ontvangst mocht nemen heeft hemzelf nog het meest verbaasd, maar leuk is dit blijk van waardering wel natuurlijk...

Kerstcross, Zorro, Dekxels

Heerlijk, zo'n crossje tijdens de kerstdagen. Want hoe gezellig ook, zo'n eerste kerstdag kan een behoorlijk duffe, gare bedoening zijn. Al was het maar omdat je je de hele dag verplicht voelt binnen te blijven. Gelukkig konden de beentjes gestrekt worden op Tweede Kerstdag, tijdens de Kerstcross die jaarlijks door onze vereniging wordt georganiseerd. (Update: de uitslagen staan online onder loopgroepen>uitslagen)

Werd deze cross vorig jaar en het jaar daarvoor wegens barre winterse omstandigheden - spekglad ijs en opgevroren sneeuw - gelopen binnen het sportpark annex atletiekbaan, nu kon het authentieke duinparcours worden genomen. Dat wil zeggen: start en finish op het veld aan de De Savornin Lohmanlaan, 70 % duinen met één steile klim en kronkelende duinpaadjes en 30 % strand. Dit jaar zijn er geen officiële foto's gemaakt geloof ik, alhoewel ik Barend H. en Freddy F. wel wat zag klikken. Zelf had ik mijn camera meegenomen maar omdat ik meeliep heb ik deze op de club gelaten. Dus daarom maar een foto geplaatst van een paar jaar terug, uit 2007 of zo.

Gelukkig ging het best aardig, die cross, ondanks de moeizame trainingen deze week. Er werden drie ronden gelopen en alhoewel ik bergopwaarts steeds grotendeels moest wandelen maakte ik dat in de afdalingen goed zodat ik niet rampzalig veel tijd verloor. Ik liep steeds in het kielzog van René K., de laatste meters kon ik versnellen en hem voorbij. Tegenwoordig ben ik al blij als ik niet dramatisch ver achter ongeveer gelijkwaardige lopers - zoals Yvette, Ton van W., Paul K. enz. finish, wat mij binnen de 45 minuten (44'40'') lukte. Buurman Jan had er 39 minuten over gedaan, zijn broer Fred 43 minuten. Maar dat zal allemaal wel, hoor ik u denken, en gelijk heeft u. Er is gewoon lekker gelopen, dat is dat.

Direct na de cross ben ik doorgelopen naar het clubhuis aan de Laan van Poot. Na een douche en een bekertje chocolademelk met kerststol, snel op de fiets naar huis om mij daar verder om te kleden. Onze dochter en schoonzoon kwamen ons ophalen om met z'n vieren naar de musical Zorro te gaan, in het Worldforum (het voormalige congresgebouw). Een groot musicalliefhebber ben ik niet maar wel zo leuk om met de kerst 'iets te doen'.
En het was leuk, het werd een wervelende show vol spaanse muziek, zang en dans, met mooie decors. In muzikaal opzicht vind ik Zorro echter geen topmusical, er zijn niet veel nummers die ècht ontroeren of beklijven. Maar ja, dat vind ik maar eigenlijk behoor ik op zo'n dag als vandaag niet te zeiken (ander woord voor: te kritisch zijn), en geen misverstand: ik heb mij prima geamuseerd.

Even na zes uur was de show afgelopen en gingen we met de auto naar de Denneweg. We hadden daar al een paar weken terug een tafeltje gereserveerd bij Dekxels, een modern maar toch sfeervol ingericht restaurant met goede waarderingen bij IENS. We waren er rond half zeven en tegen half elf stonden we weer buiten. We hadden prima gegeten. Thuisgekomen, werden er nog wat kerstcadeautjes uitgewisseld. 'De kinderen' zijn nu naar huis, snel dit blogje in elkaar draaien, daarna nog even de Top 2000 a Go Go (in de herhaling) zien en dan naar bed. Dinsdag en woensdag moet er namelijk gewerkt worden.

Kerstmis

Update: Een èchte Oranjeklant ben ik niet, maar onze vorstin had ditmaal een fantastische kersttoespraak! En wanneer vindt een mens een toespraak fantastisch? Als deze zijn of haar mening volkomen dekt. En dat deed zij, de klassieke stripheld Ollie B. Bommel zou gezegd hebben: "Zeer goed, Majesteit, ik had deze toespraak zelf geschreven kunnen hebben". Opvallend was haar indringende pleidooi voor sociaal bewustzijn, natuur- en milieubehoud en wat wij daar zelf, op individueel niveau maar in samenhang en samenspel met anderen, aan doen. Opvallend, omdat het huidige rechtse kabinet deze ijkpunten niet als vanzelfsprekend, laat staan als topprioriteiten stelt.

Weer even terug naar de alledaagse dingetjes. Vrijdag, de dag vóór eerste kerstdag. Ik had vanmorgen wel zin om mee te trainen met de groep (want eerste kerstdag komt dat er sowieso niet van). Echter voelde ik al bij het inlopen naar de club dat het stroef ging. Maar dat zou wel overgaan na een warming up. Onze groep was niet groot vandaag. We zouden een lichte fartlektraining doen waarbij de duinen niet overgeslagen werden. Eerst een stukje inlopen, wat oefeningen (inclusief Charlie Chaplin shuffle) en loopscholing en enkele korte versnellinkjes. Maar bij de versnellingen merkte ik al dat het niet lekker ging, ik liep helemaal achteraan maar door een moeilijk te beschrijven mix van stramheid, pijnlijke knieen, zuurstoftekort en protesterende ingewanden liep het voor geen meter.

Wat er aan de hand is, geen idee. Laten we het maar houden op een winterdipje, afgelopen woensdag ging het ook al niet zo lekker. Als ik op tweede kerstdag onze Kerstcross maar een beetje redelijk kan lopen.

Iedereen alvast fijne kerstdagen toegewenst!

Retourtje Breda

"In de lente de zomer de herfst en de winter. Weet jij me te vinden. Waarheen ik ook ga!"
Dit zong een vrouw luidkeels in de tram, in de Randstadrail op weg naar huis. Ze zong deze strofe uit volle borst, en meerdere malen achter elkaar. Later lichtte ze haar gezang luidkeels toe: "IN FEBRUARI GA IK NAAR JAN SMIT! IK LEER NU AL ZIJN TEKSTEN UIT MIJN HOOFD!!!" Waarop een man naast mij bromde: "Dan had je beter de cd mee kunnen nemen". Tja... Overigens had diezelfde vrouw, die er best wel redelijk 'normaal' uitzag,  zich even daarvoor op het perron twee keer over een kinderwagen gebogen en tegen de daarin zittende peuter geroepen: "Zit jij zo leuk te kletsen?"

Ik herinnerde mij iets dergelijks, een jaar of vijftien, twintig geleden. Ook toen kwam een al wat oudere vrouw de bus in die uit volle borst begon te zingen: "Zij is een meisje van alle dag, maar eentje die er wezen mag. Ze speelt geen tennis met een kennis, dat is een boffie, Maar ze zet zo een lekker bakkie koffie", waarna ze steeds stralend uitriep: "Ja. zeker weten! Zeker weten!" En dat herhaalde ze nog een paar keer.

Grappig eigenlijk, wie opeens hard gaat schreeuwen of zingen in het openbaar krijgt al snel het - mogelijk terechte - stempel: "Die is een beetje kierewiet". Iedereen reageert dan met een mengeling van geamuseerdheid en gegeneerdheid.

Maar goed, dit incident vormde een onverwacht vrolijke afsluiting van een reisje Breda. Ik moest daar zijn voor administratieve zaken in de privé-sfeer, maar had nog wel tijd om wat rond te lopen, ecco-schoenen te kopen (uitverkoop) en het Museum van Breda te bezichtigen. Dat werd echter een kort bezoek want ik kreeg opeens problemen met mijn mobieltje. Ik kon wel bellen, maar degene die ik belde (respectievelijk een collega en mijn vrouw) konden mij niet verstaan. Misschien zou het aan het museum liggen, maar ook toen ik buiten stond deed-ie niks. Oh jee, misschien is ie kaduuk. Het is een koelkast uit 2008, dus misschien moet ik dan toch aan de iPhone!

In het museum was een grote expositie over de geschiedenis van Breda, met veel prenten, maquettes, voorwerpen en teksten. Meer historisch dus, dat moet je aanspreken, zelf had ik gehoopt op meer beeldende kunst. Maar goed, toch nog een paar fotootjes gemaakt.

Oveigens heb ik zowel gisterochtend als vanochtend een kleine veertig minuten gelopen. Morgen (zaterdag) ga ik waarschijnlijk met mijn cluppie lopen...