Snelle training na trage cross

Toegegeven, als het op hardlopen aankomt ben ik niet het meest trouwe groepslid. Of misschien is 'trouw' niet helemaal de juiste term, laten we zeggen dat ik regelmatig de groepstrainingen oversla. Daar zijn allerlei goede en minder goede redenen voor. Soms heb je lichte fysieke problemen, je hebt weinig fut of je voelt je niet helemaal in vorm, en als er 's avonds ècht slecht weer wordt verwacht, loop ik overdag liever voor mezelf, tussen de buien door. Dat is zeker zo als het winter is. Als pensionado heb je die mogelijkheid.

Maar maandagavond, twee dagen na de Westduincross, had ik opeens weer zin en besloot mee te doen. En dat is niet tegengevallen. Op het programma stond een duurloop van netto 60 minuten (het werd bruto, dus inclusief het inlopen, rek- en strekoefeningen en de loopscholing 75 minuten). In dat uur was een kern van twee series van 10 x 30 seconden in 10km tempo, met telkens een halve minuut herstel, en circa vijf minuten herstel tussen beide series. Sanny leidde de training.

De eerste serie kachelde ik netjes mee, we liepen toen via Laan van Poot en Zeewindelaan naar de De Savornin Lohmanlaan, staken daar over en gingen via de Kijkduinseweg rechtdoor, bij de stoplichten rechtsaf en na een paar honderd meter weer rechtsaf landgoed Ockenburgh in. De tweede serie ging een stuk vlotter, ik kon mijn benen beter 'uitslaan' en daardoor ging het sneller, zeker voor mijn gevoel. Langs de puinduinen en via de villawijk Kijkduin keerden we terug naar Haag Atletiek, de plek die de laatste dagen zo in het nieuws staat.

Maar wat hebben die foto's nu met deze training te maken? Niets, of het zou met 'lekker naar buiten' te maken hebben. De foto's zijn tijdens de kerstdagen in Drenthe (Gieten e.o.) gemaakt tijdens een duurloop en een wandeling. Ik heb ze niet eerder kunnen plaatsen vanwege pc-technische problemen...

Ploeteren door westduins zand

Vrijdag nog wat aan sport gedaan: vijf tweehonderdjes op de baan (van 53 tot 48 seconden per keer), daarna wat bankdrukken en andere oefeningen in het krachthonk. Het was gezellig en het ging allemaal goed.

En toen was het opeens zaterdag 5 januari. Een ongezellig grauwe dag, met zelfs af en toe wat motregen. Mooie dag voor een nieuwjaarsreceptie maar zover is het nog niet. Niet bij Haag Atletiek tenminste, eerst volgende week vindt deze receptie bij de leukste/gezelligste sportclub van Nederland plaats. Nu zijn er altijd van die mensen die het begrip 'gezelligheid' kennelijk wat al te ruim hebben opgevat (ik verwijs naar het nieuws van de dag, met name naar De Telegraaf en het NOS-journaal) maar laten we het daar nu niet over hebben.

Waar we het wel over willen hebben is de Westduincross - bij leden beter bekend als de Oliebollencross. Al is die naam tegenwoordig meer van toepassing op de cross van de koplopers, omdat die op de laatste dag van het jaar wordt gehouden.  De Westduincross vond vandaag plaats.

Het is een cross die tot de zwaarste van ons land kan worden gerekend. Er zijn drie afstanden: de 1.6 km. voor de jeugd, de kleine cross (4 km) en de lange cross (8.8 km).

En hoewel ik nooit onder stoelen of banken steek dat ik een slechte crosser ben, schrijf ik mij elk jaar braaf in. Waarom? Traditie denk ik, en ook omdat ik de kerstcross heb gemist. Dus dan maakt het ook niet uit als ik in de achterhoede eindig. Lekker belangrijk.

Maar ja, als dat uiteindelijk wèl gebeurt, en zelfs al mijn leeftijdgenoten voorbij moest laten gaan, is het toch een domper. Mijn conditie is niet slecht (dacht ik) dus hoopte ik stilletjes op een wat beter resultaat. Ik begon echt rustig, en zo bleef dat. Niettemin ging ik op deze lange cross (8.8 km) flink kapot met al dat mulle zand en vooral met die steile klimmen in het parcours. Het had heel weinig met hardlopen te maken en alles met voortploeteren. Uiteindelijk kwam ik net onder het uur over de meet, toch zes minuten langzamer dan vorig jaar. Maar ja, het parcours was nu wel een stuk zwaarder door het vele zand.

Oliebollencross 2016 - Nee, toen ging het soepel! ;-)

Na de loop was het gezellig druk in het clubhuis. En er waren oliebollen, veel oliebollen. Andere jaren werden deze altijd gebakken door Wim Hartman. Ditmaal waren het echter de oliebollenbakkers van Roparun team 245 die zich uit de naad hebben gebakken, en met succes! Ze waren lekker, zelf heb ik er maar liefst vier verorberd. Ook was er erwtensoep, van die ouderwetse stevige snert waarin je een lepel rechtop kunt zetten.

Ook was er de prijsuitreiking van het cross-circuit 2018/2019, waarbij twee mensen van onze club met een beker naar huis gingen: Wim Kramer, die met zijn 74 jaar derde 65 plusser werd (hij heeft alle vier de crossen meegelopen) en Ilse Houtman, die eerste dame werd in de categorie 45 plus.

Verdere info over de prijsuitreiking staat onder meer op de site van Haag Atletiek, de uitslagen staan hier.

Bij het naar huis gaan stond de bus van de NOS en de cameraploeg nog steeds op het parkeerterrein voor de ingang. Klaarblijkelijk was hetgeen waarnaar ik in de aanhef van dit bericht naar refereerde  'hot news'. Nou ja, we hebben allemaal gemerkt dat dit klopt...

Fartlekkend naar jaarwisseling

Who knows where the Time goes.....

Vanmorgen, 31 december 2018, de laatste training van dit jaar volbracht. Nou ja, volbracht, laten we het er op houden dat ik een aardig deel heb meegedaan, maar echt makkelijk ging het niet.
Met die tweehonderdjes op de baan kan ik redelijk meekomen, maar nu was het andere koek.

Het was een fartlek met wisselende tempo's, inclusief een rondje van pakweg een kilometer door de duinen en een pyramideloop door mul zand van 1-2-3-2-1 minuten. Niet zo moeilijk zou je zo zeggen, maar inderdaad, dat mulle zand... Dat schoot niet op.

Wie wel (en vooral) goed gingen waren de dames, vooral Ilse die menigeen een of twee rondjes 'lapte' kreeg na afloop van de training een extra pluim van trainer Maarten.

Gelukkig had ik - naast het leeftijds-excuus - een goed alibi om op sommige stukken te verzaken, zoals de stormbaan. Kon ik mij verdienstelijk maken om de verrichtingen van anderen op foto en film vast te leggen...

Hoe dan ook: het was heerlijk weer, bijna lente-achtig, windstil en opmerkelijk zacht. Zelfs het winterzonnetje liet zich even zien...

Rest mij nog iedereen een goede jaarwisseling toe te wensen en (alvast) de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Tussen kerst en oud en nieuw

Zo, het is alweer een tijd geleden dat ik een blogje plaatste. Dat komt vooral omdat er vijf dagen (inclusief de kerst) in het hoge noorden van ons land zijn doorgebracht. In alle rust, in ieder geval met het gevoel dat niets moet. Zeg maar gewoon: lui. Wel nog twee looptrainingen gedaan, maar daar heb ik op Facebook al over bericht. Al was dat meer om het sfeertje van het Drentse land te delen. En uiteraard om de euforie van het hardlopen te delen. Raar eigenlijk dat dit na al die jaren (51 jaar in 2019) zo blijft.... Verder nog met de familie een wandeling gemaakt en een museum bezocht.

Bij terugkomst bleek ik geen foto's meer vanaf mijn camera te kunnen inladen. Heb er heel wat uren mee gestoeid achter de pc, maar zonder resultaat. Nou ja, hopelijk lukt het bij een andere gelegenheid, misschien helpt het als ik het e.e.a. verwijder. De foto's die hier staan komen dus allemaal vanaf mijn telefoon.

Vrijdagmorgen (vrijdag 28/12 dus) weer wat sportieve arbeid verricht. Het hardlopen heb ik - afgezien van een kwartiertje inlopen vooraf - overgeslagen, wel weer wat krachttraining gedaan.

Op verzoek van Maarten heb ik nog het groepje lopers in actie vereeuwigd tijdens een van hun tien 200m. series.

Toch nog even een korte terugblik op de afgelopen week.

Op zondag gingen we met de trein naar Drenthe, wat zeer voorspoedig ging. In Assen werden we opgehaald door zwager Wim, waarna we naar Gieten reden.

's Avonds gingen wij uit eten bij restaurant Schaopwas in Eext. Mooi interieur uiteraard in kerstsfeer, prima buffetrestaurant. Dus vaak opstaan en nieuwe etenswaar opladen. Niet goed voor de lijn, maar dat is de hele maand december niet, zelfs niet voor de meest geharde asceet (waar ik mij niet toe reken).

Al die dagen vooral in huiselijke kring doorgebracht, wel afgewisseld door wat hardloop- en wandelsessies. De enige 'uitspatting' was op Tweede Kerstdag, toen de dames met de zoon des huizes naar Groningen gingen, onder meer om de film 'All you need is Love' te zien. Mijn zwager en ik waren daar minder in geïnteresseerd en gingen naar het Drents Museum in Assen.

Daar was ik al meermalen geweest, dit jaar zelfs twee keer (deze keer meegerekend) en ik moet zeggen: het is een prachtmuseum, vaak met mooie, grote en/of anderszins interessante exposities. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken! 

Ditmaal zijn er exposities over Nubië, het land van de zwarte farao's dat wel en niet deel uitmaakt van Egypte. Zeker voor de Egyptologen onder ons een zeer interessante expositie met honderden artefacten (sieraden, beelden en fotomateriaal) .

Ook interessant is de tentoonstelling die het het Drents Museum heeft gewijd aan de befaamde amateur-archeoloog Tjerk Vermaning getiteld 'De zaak Vermaning in drie bedrijven'. Vermaning had van jongs af aan een buitengewone belangstelling voor archeologie en naderhand heeft hij zelf de nodige artefacten (vuistbijlen en dergelijke) gevonden tijdens opgravingen of zomaar in drentse velden.

Er zijn veel foto's met begeleidende teksten waardoor je een goed beeld krijgt van de man die weinig opleiding had genoten en een groot deel heeft gestreden tegen 'officiële' wetenschappers die hem betichtten van vervalsing. Er is onderzoek geweest naar de slijpvlakken op de stenen, die zijn niet met schuurpapier aangebracht.


Ook is er een film waarin een van de wetenschappers wordt geïnterviewd. Na een aantal rechtzaken is Vermaning uiteindelijk vrijgesproken, al onthield de rechter zich van een inhoudelijk oordeel of er sprake is geweest van vervalsingen. Al met al is het zelfs nu, anno 2019,  niet te zeggen wie van beide partijen 'gelijk' had, voor beide kanten is wel iets te zeggen maar er blijft veel twijfel over.
Deze expositie duurt tot 12 januari, dus haast u niet te langzaam!


De derde expositie bestaat uit waanzinnig mooie, zeer ingenieus gemaakte zij het enigszins macabere beelden van Carolein Smit. Surrealistisch beelden zoals een skelet die de liefde bedrijft met een vrouw, Leda en de zwaan, enzovoorts. Ook wordt er een film vertoond waarin de kunstenares vertelt waardoor zij is geïnspireerd en hoe de beelden tot stand komen. Meestal wordt klei gebruikt, naderhand worden de beelden gebakken en met diverse technieken gekleurd en geglazuurd. Indrukwekkend is de uiterst geraffineerde detaillering, de afwerking van de beelden moet monnikenwerk zijn naar mijn idee.

De eenzame fietser

Betere tijden op Terschelling (2008?): met v.l.n.r. Henk Moesman, Rutger Kramer, Helmie Ramakers, Fred van der Gon Netscher, Ton van Westbroek en Mike Vrolijk

Dinsdag gingen wij - Helmie, Ton, Mike en ik - naar Ilpendam om de afscheidsplechtigheid van Rutger Kramer bij te wonen, die vorige week slachtoffer werd van een noodlottig ongeval. Het was erg druk in de Sint Sebastianuskerk, er waren naar (ruwe) schatting bijna 300 mensen aanwezig waaronder Rutgers vriendin en levenspartner met hun drie zoontjes, zijn ouders en overige familie, (sport)vrienden en (ex)collega's.

Het werd een mooie en uiteraard emotionele plechtigheid met muziek die tot de favorieten van Rutger behoorden: London Grammar, Boudewijn de Groot, Rolling Stones, Klein Orkest, Pearl Jam en David Bowie.

Ook waren er mooie toespraken van een neef, zijn vader en twee zussen waardoor, samen met de geprojecteerde foto's, een goede indruk werd gegeven van hoe Rutger was.... Gedreven, onvermoeibaar, leergierig, enthousiast, sportman in hart en nieren (uitmuntend hardloper en fietser), scherp verstand, perfectionistisch, ideeënrijk, gevoel voor humor, oprechte belangstelling voor anderen, sociaal, open, soms wat teruggetrokken en filosofisch, reis- kook en baklustig, liefdevol, zorgzaam en genereus. Van de doden niets dan goeds zal men zeggen, maar het klopt allemaal. Rutger zal hoe dan ook node gemist worden.

AV'40, 2014

Op het podium na de BDO loop (halve marathon Monster)

Kerstmarkt en winterbier in Kielegat

Daags na de meeuwen en makrelen loop had ik voor mijzelf een hersteltraining gepland. Alleen een wat ongebruikelijke, namelijk kuieren in een andere stad inclusief inname van geestrijke drank. Dit om de gestoorde vochtbalans te herstellen en de spieren aan te vullen met - hopelijk gezonde - voedingsstoffen.

's Ochtends hebben we thuis de kerstboom opgezet. Eerst alle ballen verzamelen en daarna - uiteraard met een spotify playlist vol kersthits op de achtergrond - de boom voor negentig procent versierd. Voor het sfeertje uiteraard warme chocolademelk met slagroom er bij. Lekker truttig allemaal maar toch heeft het wel wat.

's Middags togen wij - in dit geval met een vijftal mannenbroeders van onze vereniging - naar het brabantse land, meer in het bijzonder Breda. Met de trein, wat uiteraard verstandig was gezien de te verwachten proeverij, bovendien krijg je normaliter dat speciale reisgevoel wanneer je naar buiten kijkt en het landschap aan je voorbij ziet trekken. Alleen was daar zondag geen sprake van, de hele rit door keek je tegen een dikke muur van witgrijze mist aan, waarachter de contouren van gebouwen, bruggen en dergelijke amper te onderscheiden waren.

Eenmaal in Breda, was de weg naar het café waar het bierfestival zou plaatsvinden snel gevonden. Al bleek dat het verkeerde café te zijn. Niet dat het er ongezellig uit zag, integendeel, maar we moesten toch elders zijn, naar het Kerkplein. Daar was het bewuste café 'De Bruine Pij'. Met de kraampjes van de lokale kerstmarkt - die overigens smaakvol was ingericht evenals de feestverlichting door het hele stadscentrum heen - vormde het buitengebeuren van het festival één geheel.

In het café zelf kregen we een glas mee met daarin een informatieboekje en vier munten die we zowel binnen als buiten konden inwisselen voor een winterbiertje.

Zelf ga ik altijd voor de meer donkere biertjes die ook wat zoetig mogen smaken. Anderen geven de voorkeur aan witbier of meer bittere biertjes. Maar goed, hierboven staat wat ik geproefd heb met daarbij een cijfer. Van die vier geselecteerde biertjes vond ik de Aethelstan het lekkerste. De Bockenreyder werd door de rest van het gezelschap ook zeer gewaardeerd maar dat was mijn smaak niet helemaal, wel kruidig maar ook met een licht 'zuurtje' er in.

We hebben het drinkgelag trouwens wel nog even onderbroken voor een stevige snack bij de lokale patatboer om de hoek. Dat was niet verkeerd, zelf nam ik een kleine portie patatten met stoofvlees en mayonaise - ja, ik weet het, maar de rest van de week eet ik gezond - anderen patat met vlaamse mayonaise of hamburger. In elk geval hadden we een aardig 'bodempje' gelegd.

Na de bierproefsessie zijn we nog een stuk gaan wandelen, richting station. Wat opviel was de gemoedelijk-rustige sfeer op straat en de mooie straat(kerst)verlichting. De kerstmarkt in Breda is wellicht niet heel groot, maar wat entourage betreft evenaart deze menig duitse kerstmarkt. En lopend door het park richting station stuitten wij op een koor dat mooie kerstliederen zong, leuk om even bij stil te staan.

Bij terugkomst in Den Haag, toch nog met z'n allen een 'afsluitertje' gezocht in de vorm van een heel smakelijke pizza bij 'de Italiaan', in dit geval VIP in de Kettingstraat. Vriendelijke en snelle bediening, prima eten voor een meer dan billijke prijs.

Snijdende kou voor en na de Meeuwen- en Makrelenloop

Tot voor enkele jaren terug had ik het genoegen deel uit te maken van een groep  (loop)vrienden die - een paar jaar achter elkaar - te gast waren bij Rutger Kramer, voorafgaand aan de Meeuwen- en Makrelenloop. Hij bewoonde een appartement op een paar honderd meter afstand van de toenmalige startplek op de Hellingweg. De boomlange Rutger was niet alleen een ontzettend aardig, superhartelijk en gastvrij mens, hij kon ook heerlijke taarten bakken, was heel intelligent, een onderhoudende prater en een voortreffelijk loper die een aantal keren als snelste Meeuwen- en Makrelenloper over de meet kwam.

Sinds enkele jaren woonde hij in Pijnacker met zijn gezinnetje, totdat afgelopen maandag een noodlottig eenzijdig verkeersongeluk een einde aan zijn leven maakte. Dat nieuws kwam bij menigeen hard aan, zeker bij degenen die hem min of meer goed kenden.

Kort voor de start van de Meeuwen- en Makrelenloop 2018 werd dit ook even gememoreerd.

Editie 2018

Het is altijd een stille wens van menigeen dat de Meeuwen- en Makrelenloop het beste onder de meest barre omstandigheden moet wordt gelopen. Dus met storm, hagel en sneeuw en veel wind. Uitgesproken winters dus.

In de praktijk vallen die omstandigheden echter best mee tegen, wat betekent dat het uitgesproken  aangenaam weer kan zijn. Zoals in 2015.

Er waren ook jaren met een M&M Loop volgens de ongeschreven boekjes. Met veel sneeuw, ook op het strand. Zoals in 2009, 2010 en 2013.

Vandaag was het weer goed, met een zonnetje. Maar het was ook flink koud en met redelijk wat wind. Maar nooit - en nu spreek ik uitsluitend voor mijzelf - heb ik een M&M loop meegemaakt die zó zwaar was dat ik onderweg een paar keer moest wandelen. Niet lang achter elkaar, maar toch. Dat was vanaf het zes kilometer punt waar het zand tot het keerpunt superzacht was en waarin een paar gemene 'pukkeltjes' zaten, en in de laatste kilometer, de klim naar de opgang.

Onderweg was het flink bikkelen. Lang liep ik achter twee lopers aan - een dame en een niet eens zo'n jonge man - die kennelijk geen enkele moeite hadden met het parcours, ze liepen ontspannen en praatten voortdurend honderduit over van alles en nog wat alsof ze thuis op de sofa zaten te kletsen. Best wel irritant als je zelf bezig bent met overleven... :-)

Uiteindelijk kwam ik in 1:51'03 over de meet wat toch iets anders is dan de 1:32'00 die ik nog in 2016 liep. Moet er wel bij vermelden dat dit de eerste langere afstand is dit jaar, waarin ik ook geen halve marathons - laat staan hele - heb gelopen. En weer een paar jaartjes ouder, kortom: ik mag niet klagen.

Voor zover ik heb vernomen hebben mijn clubgenoten het ook zwaar gehad maar niettemin hebben de meesten - onder wie mijn groeps- en leeftijdgenoten Peter en Jan - heel goed gelopen.

Dat gold ook voor Hans U., die ook wel eens sneller heeft gelopen maar tevreden was met zijn tijd van 1:45'00. Met hem heb ik na afloop nog wat nagepraat en genoten van de gebakken vis en de erwtensoep - was een beetje roze van kleur, er zaten misschien ook linzen in - . Léon maakte van ons en Jan Spaans die even kwam buurten, een foto met de kerstboom als achtergrond. Die zien we t.z.t. nog wel in een of ander online album...

One for my baby, and one for the painting... Mooie Makrelen!

Na de loop, op de terugweg - ik was met de benenwagen en het openbaar vervoer - sneed een ijzige, siberisch aandoende wind onbarmhartig door alle lagen kleding heen die ik aanhad, en koppijn van de kou. Bar en boos was het! Uiteindelijk heb ik met een forse omweg - zeker anderhalve kilometer wandelen naar een bus richting centrum, en vervolgens via de tramtunnel met de randstadrail naar de Vruchtenbuurt - mijn warme huis en centrale verwarming bereikt.

De avondmaaltijd was sober maar gezond. U raadt het misschien al: wittebrood met makreel!