Holderdebolder in de Kerkpolder

Het eerste kerkpolderloopje van dit seizoen zit er op! Al vroeg was ik uit de veren, en ging ook niet laat van huis. Ditmaal ging de reis met het openbaar vervoer, ik liep van huis naar de Leyweg waar het nog een kwartiertje wachten was op bus 37 richting Delft.

Eerder dan gewoonlijk was ik bij Onder Ons. Ik wilde mij er van vergewissen dat mijn hardloopschoenen daar nog stonden. Die was ik vorige week na de kwartaalloop namelijk vergeten. Daar kwam ik thuis achter. Een telefoontje naar Onder Ons was voldoende, de schoenen zouden op 'het kantoortje' worden bewaard. En inderdaad, ze stonden er en ik deed ze meteen aan.

Met drie andere vroege maar zeer snelle vogels - de spartanen Mulay, Mattijs en Issak Brhane - liep ik - op uitnodiging van Mulay - een kwartiertje heel rustig in, waarna afgesloten werd met wat korte versnellinkjes.

De kerkpolderlopen starten altijd vroeg. Om kwart over tien werd een relatief kleine groep (ca. 150 lopers schat ik) weggeschoten. Ik vermoed dat het nog drukker zou zijn geweest als daags ervoor (gisteren dus) niet de Kadeloop had plaatsgevonden.

Vandaag ging het lopen domweg lekker, ik liep vrijwel meteen in een goed ritme en snelheid en kon dat goed vasthouden. Ook nu passeerde Hizkia mij in de laatste (dus vierde) kilometer, met Leen H. in haar kielzog. Ben nog enkele tientallen meters meegegaan maar voelde dat dit net iets teveel inspanning kostte dus bleef in hetzelfde tempo doorkachelen.

Uiteindelijk bereikte ik de finish in 27:23', een halve minuut sneller dan de vorige keer! Dus tevreden. Op naar de 26 minuten en nog wat! Of dat gaat lukken? We shall see... Twee jaar geleden had ik dat nog een heel 'slechte' tijd gevonden. The Times they are a'Changing, letterlijk!

Zo, en nu naar de buren, naar het vrouwenvoetbal kijken!

20:45 uur: weer terug van de buren waar we de match hebben gezien. Dit onder het genot van meerdere drankjes en hapjes en een kom goedgevulde pompoen-groentensoep. 2-0 voor Amerika! Jammer voor onze dames maar ook weer niet helemaal onverwachts en héé, 'we' zijn toch mooi tweede van de wereld en beste europese damesvoetbalteam!

Foto van vorige week: bij de start van de kwartaalloop, met Hizkia

Tenslotte nog wat foto's van de wandeling van zaterdag, tussen Maarssen en Vleuten.

Zandbijten en genieten van Groen(en)

Woensdag 3 juli - Op de dag dat onze voetbalvrouwen zich plaatsten voor de WK-finale, stond er een pittige fartlektraining op het programma. Leek mij leuk, dus na de vijf kilometer op zondag en 25 minuten rustig (uit)lopen op dinsdag, woensdag maar eens 'serieus' meedoen dacht ik zo.

's Ochtends was ik al bij de club voor het fitnessen, 's avonds drie kwartier voor aanvangstijd van de training aan de Laan van Poot om alvast een stukje 'voor mezelf' in te lopen. Dat gebeurde op het veldje achter het clubhuis. Het ging nog niet van harte, vooral de benen niet. Ging na een minuut of tien wel beter.

Toen even later in het clubhuis 'groepsgenoot' Ton van der P. voorstelde om deze avond met de groep van 'Chris en Maarten' mee te gaan, leek mij dat geen slecht idee. Groep 6/7 gaat best hard momenteel en hoewel ik conditioneel weer wat sterker lijk te worden, was ik er niet zeker van een volledige training te kunnen bolwerken.

Zo gezegd, zo gedaan. En conform het aloude adagium 'verandering van spijs doet eten' moet gezegd worden: er is plezierig getraind. Het was bepaald geen makkie, er is pittig gelopen want ook bij deze groep lopen behoorlijk snelle lopers mee en deze avond ook loopsters.

We liepen kort in, daarna gingen we bij de Fuutlaan de duinen (Westduinpark) in waar de training werd gegeven. Eerst uiteraard wat oefeningen en korte versnellinkjes, dat alles als warming up.

Maarten had zeker vijf à zes parcoursjes uitgestippeld dat we meerdere malen - gemiddeld vijf keer -  in snel tempo moesten afleggen. Daarbij werden zandheuvels, paardenpaden en klimmetjes niet geschuwd. Het was absoluut pittig - vooral de langere stukken - maar het is volbracht. In ieder geval kwam ik geen moment echt stuk te zitten, en de training is naar volle tevredenheid afgerond.

Na afloop was er veel belangstelling voor de wedstrijd Nederland-Zweden, dat via het grote scherm in het clubhuis was te volgen. Tijdens de rust - nog steeds was de stand 'Null-Null' - naar huis gegaan om daar de tweede helft en de verlenging te volgen. Het resultaat is inmiddels bekend! En terecht, ik ben altijd al voor de Groenen geweest ;-)....

Over Groenen gesproken: hieronder nog wat plaatjes van de buurttuin in de Kornoeljestraat. Dinsdag liep ik daar met de kinderwagen door dit mooie stukje 'stadsoase', waar veel zomerbloemen tot bloei zijn gekomen.

Kwartaalloop bij Bertus

Na Saturday Night at The Park - toch een merkwaardige naam omdat het evenement overdag plaatsvond, en ook nog eens in de volle zon - was het deze Sunday Morning tijd voor de Kwartaalloop bij ijsclub Bertus.

Buiten even in het zonnetje op Pierre gewacht. De lavendelstruik in de voortuin staat in volle bloei en de budleija begint ook al flinke bloemtrossen te vertonen. Beide struiken trekken de nodige bezoekers aan. Vanmorgen twee distelvlinders, twee koolwitjes en de nodige hommels en bijen. Snel naar binnen om mijn fototoestel te pakken. Op deze vierkante meters gaat het in elk geval goed met de insecten..

Wat dit met hardlopen heeft te maken? Geen moer, maar een leuk plaatje wil ook wat.

Het was de laatste vijf kilometer - naar verluidt ca. 5080 meter - van dit seizoen in het normale circuit. Volgende week start de eerste Kerkpolderloop, de 5 km loop die ieder jaar elke zondag in juli en augustus wordt gehouden. Evenals voorgaande (twee) jaren zal deze beurtelings door Sportcentrum Allround en De IJsclub Bertus/ Onder Ons worden georganiseerd, en daar ook van start gaan. Volgende week wordt het spits afgebeten door DIJC-Bertus, de start is om 10:15 uur voor Onder Ons.

Maar goed, dat is volgende week. Vandaag gingen we (Pierre en ik) - alweer in de OLA - van Jan Wierenga naar Delft. De samenstelling van passagiers was echter iets anders dan anders: Jan G. was niet van de partij omdat hij diezelfde dag zou meedoen aan De Molenloop bij AV Sparta in Voorburg. In zijn plaats ging Jan W.'s trainingsvriend John van Zweeden (niet de behangkoning) mee. Een snelle zestiger die nog 22 minuten en lager op de vijf kan lopen.

Om elf uur gingen we van start. Eindelijk kan ik weer eens melden dat het van meet af aan goed ging. Ondanks de - relatieve- warmte (de zon scheen er flink op los) en de wind liep ik vijf kilometer lang in een behoorlijk tempo. Pas in de laatste kilometer werd ik ingehaald door Pierre en Hizkia maar ik was allang blij dat ik het 'eigen tempo' kon handhaven. In een tijd van 27:56'' (op mijn klokje) en 28:16'' op de tijdklok passeerde ik de meet. Daar was ik meer dan tevreden mee.

Ditmaal geen 'nazit' bij Onder Ons want onze chauffeur had andere verplichtingen. Dus redelijk vroeg in de middag thuis. Op naar het strand! Maar dat viel tegen. Eenmaal op weg daarheen, stak een opmerkelijk koud aanvoelende wind op en begon de zon in te sluieren. En op het strand de kleren maar aangehouden. Boekje gelezen totdat de hemel geheel en al ging bewolken. Dus amper na een half uur strand inpakken en wegwezen, terug naar huis.

Niet naar Parkpop dan? Nee, niets ten nadele van Maan en Ilse (mooie dames met mooie stemmen), spreekt de rest van het programma van vandaag mij niet zo aan. En mocht naderhand blijken dat ik een van de thuisblijvers was die ongelijk hebben gehad, dan kan ik mij altijd nog troosten met de gedachte dat ik geen puf meer had.

Beetje nagenieten van de losse fragmentjes die ik zaterdag 'schoot'. Het hadden er meer kunnen zijn, ware het niet dat mijn telefoon oververhit raakte... Letterlijk, door de brandende zon! Moest 'm tijdelijk afsluiten...

Keep on running through the decades...

Deze twee veteranen - ze liepen al in de jaren zestig en zeventig - werden recentelijk door fotograaf en snelle loper Bas van Binnendijk vereeuwigd. Dat was na een van de zogeheten Bertus-lopen, bij Onder Ons in Delft.

Gé van IJzendoorn en ik waren destijds geen toplopers maar konden als begin-dertigers aardig meekomen met gemiddeld '39 op de tien' en '19 op de vijf'.


Nu gaat het stukken langzamer, maar we lopen nog en met evenveel plezier en gedrevenheid als in die roerige jaren.

Gisteravond na vrij lange tijd weer eens meegetraind met de groep. Van tevoren een blik op het trainingsschema geworpen, op het programma stond: 3x(3x30-60-30sec.) met telkens een tussenpauze van een halve minuut en een seriepauze van 5 minuten.

Zo op papier ziet dat er niet echt zwaar uit, ik voelde mij er wel toe in staat. Dat het overgrote deel van de groep jonger is en door intensief trainen een stuk sneller loopt dan ik, soit. Mogelijk doe ik in het najaar een stapje terug (een groepje zakken), dat hangt af van hoe een en ander zich ontwikkelt.

Echter viel het gisteren niet tegen, dat wil zeggen ik kon aardig meekomen met de eerste twee series, maar ja, het was uiteraard het Westduinparcours, klimmen is niet mijn ding en tegen het eind van die tweede serie voelde ik mijn benen en knieën flink protesteren. Reden dat ik de derde serie niet met de groep heb volbracht maar wel op eigen houtje, en al teruglopend, de derde serie heb afgewerkt.

Toch wel met een gevoel van voldoening in het clubhuis 'nagezeten' met de jongens.

Woman Power bij Marathon Challenge

Terwijl de cultuurbarbaar vrijdagavond in Kwintsheul deelnam aan een vijf kilometerloopje (De VerkadeKlimaat Oranjeloop), werd aan de Laan van Poot door menigeen het eerste deel van het loopdrieluik 'De Marathon Challenge' volbracht. Dat was ca. 7,5 kilometer.

Zaterdag was de tweede loop van dit drieluik, ditmaal ruim 11 kilometer over een zwaar parcours met de nodige klimmetjes en duinpaden vol mul zand. Zelf fungeerde ik als parcourswachter bij het 3 km punt, op een knooppunt tussen drie duinpaden en een pad naar het strand. De bedoeling was de lopers naar het strand te geleiden alwaar ze hun weg konden vervolgen. Ook was daar een drinkpost waar collega-parcourswachter Erwin water uitdeelde aan de passerende lopers.

Het verliep allemaal vrij relaxed, het gros van de wielrenners, gewone fietsers en wandelaars toonden begrip voor het zeer tijdelijke oponthoud. Dit ook vanwege de regelkunst en imponerende gestalte van de even daarvoor passerende Rob Pronk. Het enige was dat de zogeheten Beachflag van Haag Atletiek op het strand, in mul zand neergeplant, tot twee keer toe omwaaide, waarop ik de vlag verderop, aan de vloedlijn en in steviger zand begroef. Ditmaal bleef-ie staan.

Al met al is het goed gegaan en ik kon zelfs foto's maken van de stoere bikkels (en bikkelinnen). Als eerste loper van deze afstand zou naderhand een vrouw finishen! Dat mag bijzonder heten, maar niet als je ziet dat we met haar een doorgewinterd toppertje als deelneemster hadden en hebben. Google maar eens op de naam 'Hannah Oldroyd'.

De snelste heren zijn tot dusver Niels Vorst en Koen van Hess, ook bepaald geen kleine jongens. Het complete album staat hier. Of mijn complete album moet ik zeggen want andere fotografen onder wie Peter Pronk hebben verderop ook foto's gemaakt. Check de site!

Zondag (dus vandaag) is de laatste dag van deze challenge. Ik denk dat die zo mogelijk nog zwaarder wordt, want dan hebben we het over ca. 22 kilometers, die grotendeels over het (mulle) strand gaan. En het wordt warm....

Overigens was ik eerder die zaterdagochtend naar de haven van Scheveningen gefietst om boten in het kader van 'Sail Scheveningen' te bezichtigen. Ik had nog net tijd om een van die oldtimers onder de zeevarende schepen, een spaans galjoen onder de naam 'El Galjélon', met tientallen andere bezoekers te bezoeken. Voor wie even iets anders wil dan strand - of een bezoek aan zee en zand wil onderbreken: leuk om te gaan kijken! Foto's....

Garbage in topvorm: vuilnis smaakt naar meer...

Gistermiddag een dagje Mokum! Daar was ik al een maand of wat niet geweest. Aanleiding was natuurlijk het concert dat Garbage die avond in Paradiso zou geven. Een van de weinige groepen die ik echt een keer live wilde zien maar tot dusver was het daar niet van gekomen. Maar na gisteravond kan die van mijn muzikale bucketlist geschrapt worden. Geen seconde spijt gehad! Van dat concert (of 'gig' zo je wilt) bedoel ik, niet van het schrappen.

Maar al eerder was ik in onze hoofdstad. En zoals wel vaker als ik daar ben, ging ik eerst even op bezoek bij ex-collega Siebrand in zijn winkel 'Black Gold'. Een jaar of zes geleden is hij die zaak gestart, mede met uit crowdfunding verkregen gelden. Het is een eigen koffieshop - in de letterlijke zin des woords - waarbij het accent ligt op zeer speciale, kwalitatief hoogstaande koffie- en chocoladesoorten. Dit kan desgewenst vergezeld gaan van 'huisgemaakte' koek of gebak. Voor de muziekliefhebber valt er ook genoeg te genieten want hij verkoopt ook vinyl: langspeelplaten met het accent op de betere jazz, soul en hip hop.

Daarna een stukje - nu ja, een flink stuk - gekuierd door Amsterdam, waarbij ik uiteindelijk uitkwam bij museum Micropia, naast Artis. Daar was ik nog niet eerder geweest en met museumjaarkaart kun je er gratis in. Zeker de moeite waard om daar eens te gaan kijken, niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen interessant. Het is het enige museum ter wereld waar de onzichtbare wereld van micro-organismen zichtbaar wordt gemaakt. Wie meer wil weten, bezoeke de website!

Wie aan mico-organismen - bacteriën, schimmels, virussen e.d. - denkt, denkt meteen aan vuilnis. En heb je het over vuilnis, dan denk je aan Garbage. Ziezo, dat bruggetje is gemaakt.

Vanaf Artis wandelde ik naar het Rembrandtplein en van daaruit naar het Leidseplein waar ik met Frank had afgesproken. Na enkele telefonades over en weer waren we er rond zes uur. Op een buitenterras van Reijnders pakten we een pintje en omdat Frank al had gegeten bestelde ik voor mezelf broccolisoep met brood. Voldoende basis om die honderdvijftig meter naar Paradiso af te leggen, waar al een lange rij stond te wachten voordat de deuren opengingen.

Eenmaal binnen, konden we meteen doorlopen naar een plek dicht bij het podium.

Het voorprogramma - of Support Act - werd verzorgd door zangeres-gitarist Du Blonde en haar band. Naderhand zou Shirley Manson haar roemen als zeer talentvol. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, ook haar twee begeleiders - basgitarist en drummer - konden meer dan goed overweg met hun instrumenten. De groep heeft ook een aantal zeer aanprekende video's gemaakt (check Youtube), maar gisteravond raakte de muziek mij niet zo: dat kan heel goed aan mij liggen, maar ik vond het enigszins voorspelbare rock, slechts een enkel nummer sprong er iets uit.

En wat altijd in het nadeel van zo'n support act speelt is juist dat: de support act. Men komt toch voor de hoofdact, in dit geval Garbage, de wereldberoemde schots/amerikaanse rockgroep die vorig jaar zijn 25-jarig jubileum vierde en nog steeds in nagenoeg originele bezetting speelt. Een altijd wat wonderlijke combinatie zo op het eerste gezicht, drie al wat oudere mannen (Duke Erikson, Steve Marker en Butch Vi) die echter, wat passie en gedrevenheid betreft nauwelijks onderdoen voor de uiterst charismatische en wat excentrieke zangeres Shirley Manson. Wat mij betreft een van 's werelds beste frontvrouwen bij een rockgroep.

Rond kwart voor negen verscheen Garbage op het podium en vrijwel meteen ging het dak er af met een enorme muur van geluid, scheurende gitaren, dreunend baswerk en bonkende drums. Type muziek: een mix van hard- en punkrock, new wave, grunge en industrial, 'give it an name'. Maar vooral ook heel bijzondere, fraai gearrangeerde nummers met schurende gitaarpartijen waardoor je al met al kunt spreken van 'veel sensationeel-opwindend lawaai op hoog (rock)muzikaal niveau'.

In ieder geval wist Shirley - altijd verrassend om te zien welk bijzonder kapsel ze nu weer heeft - van meet af aan het publiek om haar vinger te winden. De hele avond door had zij een sterke interactie met zowel haar bandleden als met de zaal, zeker de mensen op de eerste rijen.

Een fiks aantal klassiekers kwam langs waaronder 'Only happy when it rains', 'Push it', 'Stupid Girl' en 'Paranoid' naast bij het grote publiek (whatever) minder bekend werk van hun diverse albums. Zelf sta ik er altijd van te kijken hoeveel mensen songs woordelijk kunnen meezingen, maar dat geldt niet alleen bij Garbage maar bij elke groep. Mogelijk ben ik wat popmuziek betreft meer gefocusd op de muziek dan op de tekst.

Helaas - ondanks dat ik van tevoren ruimte had vrijgemaakt - was er onvoldoende capaciteit op mijn telefoon om filmpjes te maken van dit meer dan geslaagde optreden. Op Youtube zijn wel al een paar filmpjes verschenen van derden, maar helaas laat met name de geluidskwaliteit daarvan te wensen over.

Lopend de zomer tegemoet

Even een korte update over mijn loopactiviteiten. Misschien 'boeiuh' voor wie dit leest, maar voor mij wel handig om te noteren als 'reminder'. Voor wat het waard is, maar ik vergeet snel. Meteen een mooie gelegenheid om te delen hoe de natuur in mijn directe omgeving er zo ongeveer bij staat. Na een korte periode van 'alleen maar groen' beginnen de zomerbloeiers kleur te geven aan tuinen, velden en andere groene locaties.

Momenteel zie je vooral veel klaprozen en duinrozen, wier rode kleuren met het geel van onder meer toortsen, teunisbloemen, boerenwormkruid en scherpe boterbloemen en het blauw van slangenkruid een fraaie combinatie vormen.

De afgelopen dagen (zondag en maandag) zowel hardgelopen als gewandeld. Zondagmorgen weer meegedaan aan zo'n Delfts loopje bij AV '40. We gingen met de tram. Vijf kilometer, en dat zal niet de laatste keer zijn de komende maanden. Ik verheug mij weer op de Kerkpolderlopen, die in de maanden juli en augustus elke zondagochtend gaan plaatsvinden.

Bij die Kerkpolderlopen gaat het maar om één afstand, de vijf kilometer. Zondag kon uit drie afstanden worden gekozen. Vijf, tien of vijftien kilometer. Waarbij aangetekend moet worden dat de vijf kilometer in feite 5.083 meter was.

Ik koos dus voor de laatste afstand en heb vrij rustig - in ieder geval niet voluit - gelopen. Dit ook omdat mij van diverse kanten werd aangeraden niet te hard van start te gaan. Nu doe ik dat de laatste tijd toch al niet - is wel eens anders geweest - want een te snelle start leidt maar al te vaak tot dramatisch 'inzakken' na anderhalf, twee kilometer en dat loopt niet echt lekker. Bovendien maakt het qua eindtijd nauwelijks iets uit.

In één tempo liep ik toe naar een tijd van 29:04" minuten bruto. Niet schokkend inderdaad, maar bij de supersenioren 'zat' ik goed. Uitslagen hier.

Gisteren (maandag) heb ik een langer stuk in training gelopen, zo'n tachtig minuten. Dat was in de middag. Van huis uit liep ik via de Bosjes van Pex naar Haag Atletiek en vervolgens naar het Fuutpad. Daar ging ik de duinen in en vervolgens over het strand naar Kijkduin. De terugweg ging ook weer via de duinen, over het veld aan de De Savornin Lohmanlaan (inclusief het stukje 'trailgebied' met grillige duinpaadjes tot de Laan van Poot. Die liep ik af en het laatste stukje ging weer door de Bosjes van Pex  en over de Laan van Meerdervoort. Inclusief korte stops en stukjes wandelen - had wel wat last van knieën en benen vanwege het loopje op zondag - zo'n tachtig minuten volgemaakt.